Το κόκκινο της ασφάλτου- Του Ευάγγελου Αυδίκου

Με το κόκκινο του αίματος είμαι, δηλώνει ο Ρίτσος. Είναι η αποδοχή της πυρπόλησης για το σώμα. Τα συναισθήματα που γίνονται καύσιμη ύλη για την αναγέννηση  . Το κόκκινο στο Καστελόριζο ανεβάζει τους σφυγμούς. Το  κόκκινο της πρόκλησης σε μια άσκηση ισορροπιών στο διπλωματικό πεδίο. Στο κόκκινο απειλεί ο ιός να φέρει τη χώρα την κοινωνία και την οικονομία.

Μέσα σ’ όλα αυτά ένα διαφορετικό κόκκινο τρυπώνει στην ειδησεογραφία. Είναι το κόκκινο που βάφει την άσφαλτο στους δρόμους της χώρας. Η Κρήτη συνεχίζει να πληρώνει βαρύ τον φόρο αίματος στον Μινώταυρο της κεντρικής συγκοινωνιακής αρτηρίας. Κάθε τόσο και νέα θύματα. Κάθε φορά οι συνήθεις δηλώσεις που ξεχνιούνται αμέσως μετά.

Φταίνε πολλά. Η μέθη  της ταχύτητας και η αίσθηση πως το κακό αφορά τους άλλους. Ο υπερτροφικός οδηγικός εγωισμός που δεν σέβεται τους άλλους. Θα μπορούσαν να προστεθούν κι άλλα. Οι δρόμοι σ’ όλη τη χώρα γέμισαν από εικονίσματα που μαρτυρούν τη σφαγή των δρόμων. Κάθε εικόνισμα και μια ιστορία για ξαφνικές απώλειες που θέρισαν ζωής, σακάτεψαν κορμιά, άφησαν  πληγές σε ορφανά, στέρησαν γονείς από τα παιδιά και τη χώρα από νέους ανθρώπους με όνειρα.

Το αίμα που χύνεται στην  άσφαλτο είναι μια παράλληλη πανδημία, που ζητάει συνεχώς νέο αίμα. Και αν στον κορονοϊό η επαγρύπνηση είναι αδιάλειπτη, οι απώλειες στους δρόμους ξεχνιούνται εύκολα. Απομένει μόνο ο μεγάλος πόνος στους συγγενείς. Οι επαρχιακοί δρόμοι έχουν εγκαταλειφθεί, συχνά σαρακοφαγωμένοι, στενοί. Έτοιμοι να βαφτούν με νέο αίμα.

Στους δρόμους εξελίσσεται ένας πόλεμος. Με πολλά θύματα, που πολλές φορές είναι νέοι, μέλη του ενεργού πληθυσμού. Κι όμως, δεν ιδρώνει το αυτί μας. Για τις ευθύνες εκείνων που αφήνουν τους δρόμους να σκοτώνουν ανθρώπους. Για τους ανευθυνοϋπεύθυνους που αποποιούνται τις ευθύνες τους.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο νομός της Πρέβεζας. Χωρίς θύμα από την πανδημία. Με έξι νεκρούς όμως μέσα σε πέντε μέρες. Οι τέσσερις απ’ αυτούς πάρα πολύ νέοι. Θύμα αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων στις δυο εθνικές οδούς: τέσσερις στην παραλιακή εθνική προς Ηγουμενίτσα κι δύο στη αντίστοιχη προς Ιωάννινα, λίγο πριν από τη Φιλιππιάδα. Εύκολη η μετάθεση των ευθυνών στα θύματα. Νίπτομεν τας χείρας μας και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ένας νομός που το παραλιακό του μέτωπο υπερπροβλήθηκε για την παραλία του. Δικαίως. Ουδείς όμως ζήτησε ευθύνες απ’ αυτούς που άφησαν τους πολίτες απροστάστευτους. Καθένας/μία είναι κι ένα ενδεχόμενο θύμα του Μολλώχ της ασφάλτου. Άνθρωποι και τόπος που ζούν ακόμη στον Μεσαίωνα των οδικών αρτηριών. Αυτοδιοικητική εξουσία και κοινοβουλευτική – μηδέ της υπουργικής εξαιρουμένης- που νοιάζονται μόνο για τα οφίτσιά τους, εξασκούμενενοι στο πιγκ πογγκ της μετάθεσης των ευθυνών.



Ευάγγελος Αυδίκος
About Ευάγγελος Αυδίκος 76 Articles
Ο Ευάγγελος Γρ. Αυδίκος είναι καθηγητής λαογραφίας στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.