Pacta Sunt Servanda: Περί φυγής – Επιστολή ΙI

Αγαπημένε μου φίλε,

Ένιωσα την ανάγκη να σου γράψω για τον Δ. Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο επώδυνη γίνεται η απουσία του.

Με αφορμή τη φυγή του αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα απ’ την κοσμική βοή και ν’ απομονωθώ. Εδώ στην εξοχή που βρίσκομαι, η απομόνωση, οι μεγάλες διαδρομές της μοναξιάς, εμφυσούν στον χρόνο μια σηπτική ακαμψία που με κάνει να μελαγχολώ.

Θυμάμαι τον τρόπο με τον οποίο ο Δ. καταφέρονταν, με μια ανεξάντλητη ηρεμία, κατά των συμπεριφορικών νορμών και των κοινωνικών στερεοτύπων, σαν να επρόκειτο για κάποια μορφή ασθένειας.

Άνθρωπος κι αυτός μες στους ανθρώπους, αφομοιωμένος απ’ την δυναμική της μάζας, συνοδοιπόρος μιας πολυπληθούς βουβής συντροφιάς, σε μια εξουθενωτική και φθοροποιό διαδρομή στο γύρο της πόλης. Αυτού του λοιμογόνου παράγοντα, της κοινωνίας, που νοσούσε από οκνηρή υπερκινητικότητα και έλλειψη στίγματος στον υπαρξιακό χάρτη της συνείδησης.

Όπως υποστήριζε, εκείνη την περίοδο διένυε την φάση της επώασης αυτής της “κοινωνικής νόσου” καθώς την ονόμαζε. Έπρεπε να λάβει δραστικά μέτρα προτού εμφανίσει τα πρώτα κλινικά συμπτώματα. Τρόμαζε στην ιδέα πως θα μπορούσε κι εκείνος να μεταβεί στην περίοδο της μεταδοτικότητας, παίρνοντας στο λαιμό του κάποιον άλλον, υγιή, ασυμβίβαστο, ρομαντικό ονειροπόλο αυτής της στερημένης από χρώματα εξπρεσιονιστικής ζωγραφιάς.

Μ’ ένα φτέρνισμα η αρρωστημένη ύπαρξη θα μετέδιδε σ’ έναν εν δυνάμει ευτυχισμένο, τον ιό της αδιαφορίας απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Αντιμέτωπος λοιπόν με μια κοινωνία φορέων, έπρεπε να τροφοδοτήσει τον εαυτό του με το εμβόλιο της φυγής· το ταξίδι θα ήταν η θεραπεία.

Κάπου μακριά, εκεί που αναβλύζουν ανεμπόδιστες οι πηγές των εσώτερων διαθέσεων, ποτίζοντας με τα διάφανα νερά τους τις επιθυμίες για ν’ ανθίσουν με τη σειρά τους και να μεταμορφωθούν σε αμάραντα άνθη, που θα μοσχοβολούν διαρκώς τα αιθέρια έλαια του πάθους και των ονείρων.

Σε απόσταση ασφαλείας από τους φοβισμένους μεμψίμοιρους που διαρκώς μουρμουρίζουν προφάσεις και ευφάνταστες δικαιολογίες για τους ιδιαίτερους και σημαντικούς λόγους που τους κάνουν να επιλέγουν την επίπλαστη ασφάλεια μιας τόσο άδειας ζωής, ενώ, άκου αγαπημένε μου φίλε!, ενώ τόσο πολύ θα ήθελαν, κατά πως λένε, να υπάρξουν, έστω και για μια στιγμή.

Θα μπορούσαν να γίνουν μια σταγόνα φωτός στους σκοτεινούς ωκεανούς της ματαιότητας…, αλλά όχι.

Με αγάπη

Βέρθερος

Βέρθερος
About Βέρθερος 19 Articles
Ο "Βέρθερος" αρθρογραφεί τακτικά μέσα από τη στήλη του "Pacta Sunt Servanda" στο PrevezaToday.gr . Η επιλογή του να αρθρογραφεί με ψευδώνυμο είναι σεβαστή από το PrevezaToday.gr το οποίο φιλοξενεί την άποψή του.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.