Pacta Sunt Servanda: Κ. Μητσοτάκης-“Άνθρωπος χωρίς νόμο και πίστη”

Pacta Sunt Servanda: Κ.Μητσοτάκης-“Άνθρωπος χωρίς νόμο και πίστη”

Καθώς η χρονική απόσταση από τα γεγονότα μεγαλώνει, εμποτίζεται από τις αντιδράσεις που προκάλεσαν, τις εξελίξεις που σηματοδότησαν και τις επιπτώσεις που επέφεραν. Το παρελθόν είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος, ένας ζωντανός οργανισμός σε διαρκή επικοινωνία με το τώρα. Μας βοηθά να εντοπίσουμε την ανακολουθία και τη φαιδρότητα, τον λαϊκισμό, την υποκρισία, τη στρέβλωση της Ιστορίας,  το ψέμα.

Η Ιστορία δεν μας ξεχνά όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να την στρογγυλέψουν γιατί όπως εύγλωττα αναφέρει ο Τ. Παππάς “τα έρημα τα γεγονότα βοούν”.

Δεν περιμέναμε από τα ΜΜΕ εκείνα που με λυσσαλέα επιμονή προπαγάνδισαν εναντίον του “ΟΧΙ”, αναφορικά με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015, αυτά που ξεγυμνώθηκαν από το ένδυμα του σοβαρού και έγκριτου μέσου ενημέρωσης επιστρατεύοντας ανυπόστατους δημοσιογραφίσκους υποταγμένους στις διαταγές των καναλαρχών και των γραμμών που όριζε το νεοσυσταθέν πολιτικό μόρφωμα, πρωτοφανές απ’ τη μεταπολίτευση και μετά, αυτής της ιερόσυλης συνεργασίας Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. (μαζί κι ο Κουβέλης) στο όνομα της διάσωσης της ελληνικής οικονομίας και του τρόπου ζωής μας, να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Έχτισαν μια προπαγάνδα που θα ζήλευε ακόμα κι ο Γκέμπελς.

Βέβαια ούτε θα μας άρεσε αλλά και δεν θα θέλαμε μια ασεβή, εμπαθή, μικροπρεπή κατακεραύνωση που μέσω της απόλυτης απαξίωσης του προσώπου θα κινδύνευε να κατοχυρωθεί ή αν θέλετε να ενδυναμωθεί η πολιτική πορεία του ανδρός.

Επιβάλλεται μια προσεγμένη και ακριβή αναφορά στον εκλιπόντα που να μη προσβάλει την ιστορική αλήθεια, να ανταποκρίνεται στα γεγονότα, σε μια χώρα που οι ποσότητες του αίματος που χύθηκαν απ’ τον λαό της στο όνομα της ελευθερίας έχουν εμπλουτίσει για πάντα το νερό που πίνουμε.

 Κατοχή και εμφύλιος στην Κρήτη.

Δυο λέξεις χαρακτηρίζουν τη δράση του Κ.Μ. κατά τη διάρκεια της κατοχής, την πραγματική έκταση της συμμετοχής του σε αντιστασιακές δραστηριότητες αλλά και τον ρόλο του στην αποφυγή του εμφυλίου πολέμου στην Κρήτη ως “πρωτεργάτης” της “Συμφωνίας του Θερίσσου (7/11/1943)” μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων Ε.Α.Μ και Ε.Ο.Κ.: ασάφεια και σύγχυση.

Οι ανακρίβειες και οι αντιφάσεις, η έλλειψη αξιόπιστων πηγών, μιας και οι υπάρχουσες τείνουν να αλληλοσυγκρούονται διαψεύδοντας η μία την άλλη, δημιουργούν ένα αρκετά θολό και δυσανάγνωστο τοπίο. Ίσως μόνον μετά το άνοιγμα των αρχείων των αγγλικών δικτύων της ISLD (International Service Liaison Department) και της SIS (Secret Intelligence Service) θα μπορέσει να αναλυθεί και να προσδιοριστεί επαρκώς η ιστορική αλήθεια.

Το σίγουρο είναι πως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε αντιστασιακή δράση, τα γεγονότα μαρτυρούν πως έπαιξε ένα επικίνδυνο διπλό παιχνίδι σε βάρος των κατοχικών δυνάμεων και όντος φυλακίστηκε από τους Γερμανούς δύο φορές, το αν είχε καταδικαστεί σε θάνατο δεν επιβεβαιώνεται. (Βέβαια ο ίδιος, σε αντίθεση με τους συγκρατούμενούς του, δεν βασανίστηκε και οι συνθήκες κράτησής του ήταν σαφώς ευνοϊκότερες.) Εν κατακλείδι το αρχειακό υλικό είναι αρκετά προβληματικό.

Ωστόσο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δράση του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στην Κρήτη, τον οποίο, κατά τα λεγόμενά του, προσπάθησε να αποτρέψει λειτουργώντας ως “πρωτεργάτης” για την συμφιλίωση των δυο βασικών αντιστασιακών ομάδων της εποχής εκείνης στο νησί, του Ε.Α.Μ και της Ε.Ο.Κ (Εθνική Οργάνωση Κρήτης), μετά την αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων. Υποτίθεται πως το κείμενο της συμφωνίας συνέταξε ο ίδιος  και επικεφαλής των διπραγματεύσεων ήταν αυτός από την πλευρά της Ε.Ο.Κ και ο Μιλτιάδης Πορφυρογέννης από την πλευρά του Ε.Α.Μ.   Στον παρακάτω σύνδεσμο 0406_symfwnia_8erissoy_7_11_1943 (1)

μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο όπου το επίθετο “Μητσοτάκης” είναι γραμμένο στο χέρι και μόνον στο δακτυλογραφημένο ακριβές αντίγραφο το οποίο “εμφανίζεται” εν Χανίοις το 1948, ενώ στο χειρόγραφο του 1943 το όνομά του δεν εμφανίζεται πουθενά, πόσο μάλλον η υπογραφή του. Επίσης απουσιάζει και η υπογραφή του Πορφυρογέννη, η παρουσία του οποίου αναφέρεται σε υποσημείωση στο “ακριβές αντίγραφο” με την πληροφορία ότι ο ίδιος δεν υπέγραψε την συμφωνία. Ωστόσο η παρουσία του Μητσοτάκη κατά τις διαπραγματεύσεις επιβεβαιώνεται στα απομνημονεύματα του Άγγλου ταγματάρχη Φίλντινγκ ο οποίος και παρίστατο. Γιατί όμως δεν υπέγραψε το κείμενο; Γιατί κάποιος δεν θέλει να αναγράψει το όνομά του σε ένα κομμάτι χαρτί που πιστοποιεί μια γενναία πράξη υπέρ της συμφιλίωσης και της ειρήνης, ενάντια στον αλληλοσπαραγμό, το μίσος και τον φθόνο;

Είναι λες και ο Κ.Μ. περίμενε να δει την έκβαση των εξελίξεων για να πάρει τη θέση του στην Ιστορία, προσπαθώντας να κατασκευάσει ένα ηθικό άλλοθι αν θέλετε.

Κάτι τέτοιο, αν ισχύει, δείχνει πολλά για την νοσηρή διπλωματική ευφυΐα αυτού του ανθρώπου αλλά και για την ποιότητα του ανδρός. Το πως δηλαδή εκμεταλλεύτηκε τις καταστάσεις τις οποίες χειραγώγησε.

Όμως μικρή σημασία έχουν τα γεγονότα που περιβάλλουν την εν λόγω συμφωνία. Αυτό που έχει ουσιαστική αξία είναι το μετά.

Όπως είναι γνωστό ο εμφύλιος στην Κρήτη δεν απετράπη ποτέ. Ναι μεν είχε μικρότερη διάρκεια σε σχέση με την κυρίως χώρα αλλά αυτό δεν τον “εξαφανίζει”, ενώ ο Κ.Μ. φαίνεται από τις υπάρχουσες πηγές ότι μαζί με τον Παύλο Γύπαρη έπαιξαν ενεργό ρόλο.

Ο δεύτερος αναλαμβάνει τη διοίκηση της Ε.Ο.Κ, η οποία μετά την απελευθέρωση αποκτά ρόλο καταστολής του κομμουνιστικού “τέρατος’. Ο εχθρός πλέον ήταν η αριστερά και ο “ειρηνοποιός” Μητσοτάκης αποτελεί έναν εκ των πρωτεργατών του αντικομουνιστικού αγώνα στα Χανιά.

Τα κρίσιμα χρόνια 1947,48,49 η δράση του βολικώς χάνεται. Τότε που οι απάνθρωπες κτηνωδίες των παρακρατικών και των “χωροφυλάκων άνευ θητείας” υπό τις διαταγές του Γύπαρη ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία. Στην κηδεία του Γύπαρη, για τον οποίο με περηφάνια ο Κ. Μητσοτάκης έλεγε πως υπήρξε “πολιτικός καθοδηγητής” του, κάνει αναφορά στον επικήδειο που εκφώνησε, στην “πολύτιμη εθνική υπηρεσία του εκλιπόντος κατά του συμμοριτοπόλεμου.” Σπάστα… Ας μην ξεχνάμε πως και οι δυο τους είχαν εκλεγεί βουλευτές με το κόμμα των φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου το 1946. Συνεργάτες λοιπόν στον ίδιο αγώνα.

Δεκάδες αριστεροί αγωνιστές  θανατώνονται με φρικτά  βασανιστήρια, γυναίκες βιάζονται, διαμελίζονται, κεφάλια περιφέρονται για παραδειγματισμό όπως το κεφάλι και το αριστερό χέρι του Γ. Ποδιά στο Ηράκλειο και το ακέφαλο κορμί της δασκάλας Βαγγελιώς Κλάδου κρεμασμένο ανάποδα στον Κλαδισό ποταμό, σύμβολο της “συμφιλίωσης” που υπογράφηκε.

Ο Μητσοτάκης ουδέποτε έκρυψε τη στάση του απέναντι στη “κομουνιστική βία” όπως ο ίδιος την αποκαλούσε τότε από τις στήλες του “Κήρυκα των Χανίων”. (Ναι, αυτής της φυλλάδας που αποτέλεσε αντικείμενο εξεταστικών επιτροπών της Βουλής).

Ιουλιανά. 

Δεκεμβριανά, εμφύλιος, η συμφωνία της Βάρκιζας, στρατόπεδα συγκέντρωσης, διώξεις, εξορίες, παρακράτος, εκλογές βίας και νοθείας όπου ψήφισαν “νεκροί και δέντρα”, Αμερικάνοι, μετανάστευση, δολοφονία Λαμπράκη, τα ανάκτορα να ανασαίνουν βαριά πάνω από το λίκνο της Δημοκρατίας, η νοσηρή πραγματικότητα της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Η χώρα αιμορραγούσε.

Φθάνουμε αγκομαχώντας κι αργοπεθαίνοντας  στις βουλευτικές εκλογές του 1964 όπου η Ένωση Κέντρου κερδίζει με το σαρωτικό ποσοστό του 52,72% καταλαμβάνοντας 171 έδρες. Για τον Γέρο που ήταν έτοιμος και αποφασισμένος να γυρίσει σελίδα, η πλήρης εξουσία ανήκε στην λαοπρόβλητη κυβέρνηση και ήταν η στιγμή που έπρεπε να φυσήξει επιτέλους αέρας πολιτικής ελευθερίας στον τόπο, με τον στρατό και την αστυνομία να περνούν στον έλεγχο της κυβέρνησης, με ταυτόχρονη εξάλειψη του παρακράτους και των ακροδεξιών στοιχείων.

Οι συντηρητικοί κύκλοι διαφωνούν και τα ανάκτορα συνειδητοποιώντας ότι πλέον οι συσχετισμοί αλλάζουν και επιχειρείται αποδυνάμωση της επιρροής του βασιλιά και των εξουσιών του, γεγονός που βρίσκει αντίθετους και τους Αμερικάνους, καταλαμβάνει με φαιδρό τρόπο την εξουσία υποκινώντας κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, εξαναγκάζοντας τον Γέρο σε παραίτηση δίνοντας εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον στενό συνεργάτη του Παπανδρέου, Γεώργιο Αθανασιάδη – Νόβα, ο οποίος προχωρά στην πρώτη κυβέρνηση των Αποστατών γνωστή και ως η κυβέρνηση του «Γαργάλα τα». Ο Γέρος αναφέρει την 15η Ιουλίου του 1965: “Συνετελέσθη σήμερον παραβίασις του πολιτεύματος. Η κυβέρνησις του λαού εξηναγκάσθη εις παραίτησιν. Και εκλήθη να κυβερνήση μία ομάς προδοτών της Ενώσεως Κέντρου.” Μεταξύ των προδοτών/αποστατών ήταν και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Οι ισχυρισμοί του Κ.Μ. για εκτόνωση της έντασης μεταξύ παλατιού και Παπανδρέου και για αγωνιώδεις προσπάθειες εξομάλυνσης και εύρεσης συμβιβαστικής λύσης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η αποστασία αποτελούσε σχέδιο προμελετημένο και οργανωμένο από τον αμερικάνικο παράγοντα και το παλάτι, στο οποίο ο Μητσοτάκης είχε ευθύς εξαρχής ρυθμιστικό ρόλο. Απ’ ότι αποκαλύφθηκε αργότερα από έγγραφα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών οι Μητσοτάκης και Τσιριμώκος θα αποτελούσαν τον βασικό μοχλό εκτροπής της κυβέρνησης της Ένωσης όταν και όποτε αυτό κρίνονταν απαραίτητο.

Ο Γέρος, αντιλαμβανόμενος την σκευωρία παραμένει ανένδοτος στις εκκλήσεις για συμβιβασμό και δίχως δεύτερες σκέψεις καλεί τον λαό σε ειρηνικό αγώνα υπέρ της δημοκρατίας με αποτέλεσμα η Ελλάδα να γνωρίσει πρωτοφανή έκρηξη διαδηλώσεων με χιλιάδες οπαδούς της Ένωσης να κατακλύζουν τους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της Δημοκρατίας και κατά της μοναρχίας. Ένα εκ των συνθημάτων ήταν και το: “Μητσοτάκη κάθαρμα” το οποίο μετά την δεύτερη κυβέρνηση αποστατών εμπλουτίστηκε με το “Τσιριμώκε μασκαρά” ήτοι όλο μαζί: “Μητσοτάκη κάθαρμα – Τσιριμώκε μασκαρά”.

Ουδέποτε αμφισβητήθηκε, όπως αναφέρει και ο εγκεκριμένος βιογράφος του, η προνομιακή σχέση του Μητσοτάκη με τη βασιλόφρονα Ελλάδα “αυτήν που παραδοσιακά ήθελε το στέμμα όχι μόνο ως πολιτειακό ρυθμιστή αλλά ως ενεργό παρεμβαίνοντα στα δημόσια πράγματα.” Ας έχουμε υπόψιν ότι έκθεση της CIA με προγενέστερη ημερομηνία απ’ αυτήν της εκτροπής, αποδεικνύει τον σχεδιασμό και τις προθέσεις του Βλάξμπουργκ.

Η αγανάκτηση του κόσμου ήταν νόμιμη και ηθικώς κατοχυρωμένη. Μια μεγάλη ευκαιρία για την Δημοκρατία είχε χαθεί για πάντα, γκρεμίζοντας όποιες προοπτικές διαφαίνονταν για ουσιαστική αλλαγή και σταδιακή συμφιλίωση της ρημαγμένης αυτής χώρας με το παρελθόν της. Ο δρόμος για την χούντα των συνταγματαρχών είχε στρωθεί…

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα περίπτωση, για όποιον επιθυμεί να ασχοληθεί λίγο περισσότερο, είναι η σχέση του Μητσοτάκη με την αμερικάνικη πολυεθνική εταιρία Litton κατά την διάρκεια και των τριών κυβερνήσεων αποστασίας και η δράση της ίδιας εταιρίας λίγο αργότερα κατά την περίοδο της χούντας. Ο Κ. Μητσοτάκης υπήρξε αντίπαλος της χούντας, αν και οι πράξεις του οδήγησαν ένα κράτος στην δικτατορία και τον ίδιο στο Παρίσι…

Κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης ο Μητσοτάκης βρίσκεται σε δεινή θέση μιας και ουδείς επιθυμεί να συνδεθεί μαζί του πολιτικά και κυρίως ο Καραμανλής ο οποίος τον αγνοεί χαρακτηριστικά, ενώ η κοινή γνώμη τον κατακεραυνώνει.

Με τα πολλά εντάσσεται στις τάξεις της δεξιάς το 1980 και το 1985 εκλέγεται πρόεδρος της Ν.Δ. εμπλουτίζοντας το κόμμα με πάσης φύσεως ακροδεξιά στοιχεία, χουντικούς, βασιλόφρονες, φασίζοντες φιλελεύθερους, παλιούς ταγματασφαλίτες και πάει λέγοντας.

 

Φθάνουμε στην περίοδο της διακυβέρνησής του. Δεν θα κάνουμε εκτενή αναφορά στην ασυνέπεια, τα σκάνδαλα και στα σκοτεινά σημεία, όπως π.χ. το ξεπούλημα της ΑΓΕΤ, η ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, τα containers με την “βασιλική περιουσία” που φύγαν νύχτα, κ.α. Θα θυμίσουμε μόνον δυο φράσεις της περιόδου.

Αυτή του Κ. Μητσοτάκη προς τους αστυνομικούς: “Εσείς είστε το κράτος”! Για να μπορούν τα ΜΑΤ να σπάνε άφοβα στο ξύλο τους διαδηλωτές που εναντιώνονταν στην ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ και να καταστέλλουν τις πορείες με την απαιτούμενη “νομιμοποιημένη” πλέον βία.

Η άλλη φράση είναι αυτή του  Νομάρχη Αχαΐας Τάγαρη κατά την περίοδο που μαθητές και φοιτητές έχουν ξεσηκωθεί εναντίον του νομοσχεδίου για την παιδεία του υπουργού Κοντογιαννόπουλου: “Οι καταλήψεις είναι παράνομες και οι ανακαταλήψεις από οποιονδήποτε είναι νόμιμες.” Οι παρακρατικοί λοστοί αναλαμβάνουν δράση και ο Τεμπονέρας δολοφονείται στην Πάτρα εις το όνομα της συμμόρφωσης.

Με τον θάνατο του Νίκου Τεμπονέρα ο Μητσοτάκης κατοχυρώνει και τον δεύτερο πιο συμβολικό νεκρό της μεταπολεμικής Ελλάδας, με πρώτο τον 22άχρονο φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα που δολοφονείται την 21/07/1965 σε διαδηλώσεις στην Αθήνα εναντίων του παλατιού και της αποστασίας, μετατρέποντας την κυβέρνηση της προδοσίας σε “κυβέρνηση αίματος” όπως δηλώνει με αφορμή τη δολοφονία ο Γέρος. Έτσι και η κυβέρνηση Μητσοτάκη… αίματος κι αυτή.

Θυμάμαι την είδηση του θανάτου του Ν. Τεμπονέρα. “Οχυρωμένοι” ενάντια στο σκοταδιστικό νόμο-πλαίσιο του Κοντογιαννόπουλου έγραψα σε ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί τη λέξη “ΖΕΙ” και το κάρφωσα στα κάγκελα του σχολείου. Αισθάνθηκα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, ένα είδος φόβου μπολιασμένου με οργή, αλλά κυρίως φόβου… Ήταν ο φόβος που σου προκαλούσε το κενό του μέλλοντος, η αποστράγγιση της ελευθερίας και η ωμή βία. Για πρώτη φορά…

Ποιος “δικαιωμένος” πολιτικός σπέρνει τον φόβο στις ψυχές των νέων ανθρώπων; Ποιος “δικαιωμένος” πολιτικός χτίζει το τοίχος και ποιος γκρεμίζει όνειρα και θάβει ελπίδες; Ο “Χωρίς νόμο και χωρίς πίστη”, όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Γ. Ράλλης. (Homme sans loi ni foi)

Το κέντρο της πολιτικής του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν ήταν ποτέ ο άνθρωπος• ο άνθρωπος αποτελούσε το κόστος…

“Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει.

 Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.

  ……………………………………………………….

 Όρθιος, και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.”

 

Σ. Πέτρουλας:  ΖΕΙ

Ν. Τεμπονέρας: ΖΕΙ

Με αγάπη,

Βέρθερος.

Βέρθερος
About Βέρθερος 18 Articles
Ο "Βέρθερος" αρθρογραφεί τακτικά μέσα από τη στήλη του "Pacta Sunt Servanda" στο PrevezaToday.gr . Η επιλογή του να αρθρογραφεί με ψευδώνυμο είναι σεβαστή από το PrevezaToday.gr το οποίο φιλοξενεί την άποψή του.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*